We Call It Evil

 Anu ang gusto mong maging pag laki mo?

Pero kulang iyan. Sa pheno reflection ko dapat pala ay habang bata pa ay naitatanong na iyan at nasasagot na yan. Sa akin noon di ko man nasagot iyan ng deretsuhan o alam ko agad kung anu ang gusto kong maging, e at least nasa utak ko ang tanong. Anu nga ba? Kaya nga natuklasan ko ang gusto ko. Electronics Engineering. Kapag nasisira ang mga laruan kong de baterya noon e nagtatanong ako, anu ang nagpapagalaw sa mga ito? Anu ang tumigil gumana at bakit di na siya umaandar? Marami nga akong nasisira noon pero marami rin akong naaayos noon. Meron akong maliit na screw driver na bigay ng aking tatay. Ayaw nila akong basta na lang maging repairman. Kaya sabi ko e gusto kong maging electronics engineer. High school pa lang ako ay hiniram ko na ang librong Electronics sa library at di na ito ibinalik pa dahil kakilala ng tiyuhin kong pulis ang may ari ng library at namimigay naman daw ng libro ang library kapag may mga bagong dating. Fourth year high school na ako ay mababa sa 85 ang aking grade sa mathematics. At noon ay kailangan daw ng State University ng 85 average upang matanggap ka sa kahit anong engineering course. Kaya dali-dali akong nagpaturo sa isa sa pinakamagaling kong kaklaseng babae ng lahat ng aming mathematics course noon. Tinuruan niya ako kung paano mag-aral ng mathematics higit pa sa kaalaman ng math lamang. Anu ang kulang sa tanong sa taas? Anu ang gusto mong maging pag laki mo? Anu ang pwede mong gawin ngayon upang mangyari iyan sa hinaharap? Huli na ang lahat na 4th year high school na akong nagpursigi sa mathematics. At di ko rin maintindihan ang aking Electronics book noon. Nagtry akong magbasa ng mga english articles at books noon upang maintindihan ko ang english kung saan nakasulat ang Electronic books. Di rin ako nag exam sa mga State University na may electronics engineering. Patuloy lang ako sa hobby ko ng pag-aayos ng mga electronic gadgets. Kulang pala. Di ako naging electronics engineer. Magulo ang isip ko noon at naiba ang plano ng Diyos para sa akin siguro.

Sabi siguro ni Lord hindi lang pagtatrabaho ang gawain ng tao. At tinuruan niya ako sa seminaryo at naging mapayapa ang aking kaisipan at buhay. Marami pala akong mga ginagawang kasalanan at mas importante na maituro sa akin ng Dyos kung anu ang dapat kong gawin upang maiwasan ang mga kasalanan kong ginagawa. Nabanggit ng dati naming obispo na pinakamaganda ang parochial school kung magpapaaral din lang kayo. Sa akin ay agree ako kay bishop dahil kung siguro ay elementary pa lang ako e may religion subject na ako e di sana ay naiwasan ko ang mga kasalanan kong ginagawa at bago pa dumating ang college days ko ay buo ang aking pagkatao di lang ang aking kakayahan sa math at pagkukumpuni. Ipinakita nga sa akin ng Diyos kagabi ang version ng maraming successful na mga tao sa mundo pero marami silang kasalanang mortal na ginagawa at ito ang makakapagpabagsak daw sa akin kahit na akoy naging isang electronics engineer pero di ko nagawang pag-aralang isabuhay ang mga utos ni Kristo.

Oo kaibigan kasalanan ang tawag namin sa gawaing masama. Pagnanakaw, pagsisinungalin, pangangalunya, pagpatay. Pero ang tawag mo sa kanila ay pamamaraan upang marating ang iyong inaasam. Tinuro sa amin ni Kristo na di dapat gawin iyan at pagpapalain pa rin naman kami kung gagawin lang ang mabuti. Pero bakit nga ba di pa rin ako mayaman? Pinakita rin ng Diyos ang version ng sarili ko na electronics engineer ako pero nasa loob na ako ng kulungan. Sa ngayon ay nakalulusot ka sa iyong pagsisinungalin. May mga kasabwat kang tao upang mawala sa landas mo ang mga taong sagabal sa iyo. Nakukuha mo ang gusto mo kahit na gumawa ka pa ng masama sa kapwa mo. At sinasabi mo sa akin, mayaman naman ako di mo tulad. Gawa ka ng gawa ng mabuti. Nagsusumikap kang magpakabanal pero mahirap ka pa rin.

Maaari nga na tama ka kaibigan. Yumaman ka sa pagnanakaw at ako ay mahirap pa rin. Pero napakarami ding mayayaman sa buong mundo na di naman nagnakaw at na-eenjoy nga nila ng totoo ang buhay na ito. Nakakatulog sila ng mahimbing sa gabi. At ang isa sa pinakamayaman ngayon sa buong mundo, si Bill Gates, ay nais ubusin sa charity works ang kanyang pera bago mamatay.

Eto naman ang sasabihin ko sa iyo kaibigan. Di man ako naging electronics engineer ay nasa computer repair naman ang hobby at sideline ko. Di man ako mayaman ay ni minsan ay di ako nagutom sa tanang buhay ko. Ewan ko kung paano nangyayari iyon. Mahimbing ang tulog ko at parati akong humihingi ng tawad at tulong mula sa Diyos upang maiwasan ko ang aking mga kasalanan at patuloy na maging buo ang pagkatao ko. Patuloy na nagsusumikap upang maging banal kahit na patuloy na bumabagsak. Wala nga siguro sa materyal na mga bagay lang ang kaligayahan sa buhay na ito.

Kahapon ay nagwalking ako sa bagong gawang pathway sa kalinangan. At pinakita sa akin ng Diyos ang ganda ng kanyang nilikha. Naglakad lang ako, walang security, gamit ang mumurahing orasan upang maorasan ko ang tamang sunbathing na kailangan ng kulay ng aking balat. Dalawang buwan na kasi akong di nasisikatan ng araw at baka magi na akong si drakula. Dala ko ang tig dodoseng bote ng tubig upang me weights ang kaliwa kong kamay upang mabalanse ang katawan kong right hand table tennis player. Pagbalik ay sumakay na ako for PhP20 sa skits at baka bumalik ang injury ko sa motor accident. Sabi ng health community ng Youtube university at sa estimate ko, e pwede ang walking para makatagal upang maahon ang bundok for an hour, o low to moderate exercise, pero matitrigger ang injury ko kung sasamahan ko ng high intensity interval training at di ko matatapos ang aking paglalakbay.  Tama na iyon. Nakalanghap na rin ng sariwang hangin for 2 hours ang pagod kong baga sa pollution. Ang ginagawa pala nating mabubuting mga bagay ay may multiplier effect. At naiibsan nito ang paghihirap na sanhi ng ignorance like how Youtube created a knowledge sharing community.

Ipakita mo sa akin kaibigan ko ang mabuti mong pagkatao. Di kita huhusgahan dahil akoy makasalanan ding katulad mo na patuloy lamang nagsusumikap magpakabanal. Nakita mo na mapapabilis ang pag asenso ng aking mga kababayan kaya binibilisan mo ang mga construction ng public utilities. Tama na para sa akin na may ginagawa ka upang maibsan ang paghihirap ng aking mga kababayan. Iyan ay sapat na at maganda sa paningin ng Diyos na lumikha. Di mo ba nakikita na marami ring natutuwa sa iyo kapag mabuti ang ginagawa mo? Iyan ang epekto ng intersubjectivity. Kita ko ang katauhan ko sa aking mga kababayang naghihirap at tinutulungan mo sila. Alam ko may palpak ka rin. Pero baka nga mas marami akong palpak kesa sa iyo. Pero iba ang kasalanan kaibigan ko. Ito ay sadyang pagsasagawa ng isang masamang pamamaraan upang marating mo ang iyong inaasam.

Nasaad na natin na kulang ang pure ethics upang malaman natin ang buong katotohanan. Magkagayon pa man ito ay nagsisimula sa isang pangungusap: "Do good, avoid evil." At iniimbitahan ulit kita kapatid upang pagnilayan ang mga salita ni Copilot Quick response, 10 May 2025:

Many scholars argue that Christian ethics builds upon and completes philosophical ethics by providing a divine foundation for morality. While philosophical ethics relies on reason, logic, and human experience, Christian ethics introduces revelation, divine command, and theological virtues like faith, hope, and charity.

Christian ethics often integrates elements of natural law, which thinkers like St. Thomas Aquinas developed by merging Aristotelian philosophy with Christian theology. This approach suggests that moral truths are written into the fabric of creation and can be discovered through reason, but they are ultimately perfected through God’s guidance.

Additionally, Christian ethics emphasizes grace and redemption, recognizing human limitations in moral reasoning and action. Unlike purely philosophical systems that rely on human effort alone, Christian ethics acknowledges the need for divine assistance in living a truly moral life.

Wag mo nang gayahin ang mga makasalanang mga theist. Kinasusuklaman din sila ng Diyos. Kaya nga meron kaming tinatawag na mga santo upang gayahin ang kanilang mga naging buhay at maipakita sa mundo na posible ang theism sa imperfect world na ito. Heto nga pala ang buhay ng bagong Santo Papa namin bago pa siya nahalal kahapon. From Marlon Eugenio Apat:

Pope Leo XIV 1975: This man made a shocking decision: He rejected Harvard Law to serve Peru's poorest villages. Now, he's the 267th Pope• Speaks ancient Incan• Walked 8hrs to help the poor• First American born ever

The untold story of new elected Pope Robert Prevost: In 1975 Robert Prevost was at the top of his game. Chicago math teacher. Devout Catholic. Accepted into Harvard Law. He had everything a young man could dream of. But then—he made a decision that no one saw coming. He said no to Harvard. No to a six-figure future. No to fame. No to comfort. And yes—to something few dare to choose: A life of complete surrender. He joined a missionary group and moved to Peru. Not to the cities. Not to the tourist spots. But to the *most* remote villages—where children die from treatable diseases. And families walk miles just for clean water. There were no roads. No running water. No WiFi. Just mountains. Silence and poverty. But he embraced it like home. Robert didn’t just live *among* the people. He became *one* of them• Learned Quechua—the sacred language of the Incas• Carried food on foot for days• Slept on dirt floors with the villagers• Prayed under the stars. When he wasn’t building shelters, he taught math to barefoot kids under broken rooftops. When he wasn’t teaching, he carried the sick on donkeys to get help. When he wasn’t healing, he listened—truly listened—to stories no one else cared to hear. While his friends from back home became lawyers and doctors, he became something else entirely. A shepherd A brother A quiet warrior of faith And slowly—his legend grew. His acts weren’t broadcasted. But they echoed through the Andes. Bishops noticed. Priests noticed. And eventually—the Vatican noticed. They called him back to lead his entire Augustinian order. From serving a village. To overseeing 2,800 brothers in over 40 countries. Still—he kept his same sandals. Still—he walked with the poor. Still—he rejected luxury. Then came the call that changed everything: Rome wanted him closer. In 2020 He was appointed Archbishop and assigned to govern other bishops globally. It was rare. But Robert had never chased tradition. He wasn’t just fluent in Latin or Canon Law. He was fluent in *compassion* In humility In listening In *presence* The Vatican didn’t just see a priest. They saw a *leader with soul*. On September 30, 2023. Pope Francis made it official: Robert Prevost was named a Cardinal. Just one step below the Pope. And then… in 2025, History was made. For the first time ever, An American A former math teacher A missionary to the forgotten Was elevated as the 267th Pope of the Catholic Church

And he didn’t forget the people who shaped him. To this day. Pope Robert still returns to the same villages. Still prays in Quechua Still sits on dirt floors Still holds the hands of the elderly in silence Because leadership he believes: Is about *presence* not position The world is obsessed with power. But Robert Prevost proves:• Titles mean nothing without service• Knowledge is useless without love• And faith—without sacrifice—is noise He turned down the world. And changed it instead.

 ...God loves us, God loves you all, and evil will not prevail!  All of us are in God’s hands.  So, let us move forward, without fear, together, hand in hand with God and with one another other!   We are followers of Christ.  Christ goes before us.  The world needs his light.  Humanity needs him as the bridge that can lead us to God and his love.  Help us, one and all, to build bridges through dialogue and encounter, joining together as one people, always at peace... -Pope Leo XIV

« Previous Chapter | Table of Contents | Next Chapter »